Die alle dingen werkt naar de raad van Zijn wil

door Mike Vinson - vertaald door Robin Korevaar

Deel 7 – Twaalf voorbeelden van Gods Modus Operandi

Voorbeeld #3 – Jacob en Esau

Izaak was Abrahams tweede zoon, het kind van de belofte, geboren nadat beiden Abraham en Sara de leeftijd gepasseerd waren dat ze kinderen konden krijgen. Abrahams eerste zoon was ontvangen op een natuurlijke manier. Abraham trouwde de dienstmaagd Hagar en Ishmael werd uit dit samenzijn geboren. Er was niets miraculeus aan de geboorte van Ishmael. Het was een normale natuurlijke gang van zaken.

De geboorte van Izaak was geen natuurlijke geboorte, maar een bovennatuurlijke en een voorafschaduwing van de bovennatuurlijke geboorte van Christus en allen die in dat ene Zaad uitverkoren zijn. (Galaten 3:16) Izaak krijgt twee zonen; Esau, de eerstgeborene en Jacob, Esau’s tweelingbroer. Er wordt ons onderwezen dat Abraham de vader van de gelovigen is, dat hij de kinderen van de belofte voortbrengt. Merk op “Maar wij broeders, zijn kinderen der belofte, als Izaak was” (Galaten 4:28). Als degenen in Christus  “als Izaak, kinderen der belofte” zijn, wie anders zijn dan de tweelingbroers die uit hem voortkomen dan de velen die geroepen  (Esau) en de weinigen die uitverkoren  (Jacob) zijn ?

Beiden zijn geboren uit de uitverkorenen. Maar net als Judas zijn uitverkoren plaats als een van Christus twaalf discipelen “die Hij ook apostelen noemde” (Lukas 6:13) verachtte en zijn aionische geboorterecht verkocht voor 30 zilverstukken, zo verkocht Esau zijn geboorterecht voor een kom soep.

Judas had zijn lot niet in de handen van één of andere vage stroming gelegd. Het volk van God die Christus verraadde en doodde waren mensen van de grote meerderheid, met duizenden jaren van traditie aan hun kant. Had Mozes niet  aan Israel gezegd om: te zweren bij de naam van Yahweh (Deut. 6:13 en 10:20);  hun vijanden te haten (Deut. 7:2); Oog om oog, tand om tand, hand voor hand, voet voor voet (Exodus 21:24 en Deut. 19:21). Heeft Mozes niet aan Israel gezegd dat zij hun vrouwen van hen konden wegzenden “indien gij geen behagen in haar hebt…” (Deut. 21:14) Had Mozes hen niet verteld dat zij geen voedsel mochten vergaderen op de Sabbat, maar dat voor moesten bereidden voor de Sabbat, op de zesde dag (Exodus 16:5)

Laten we duidelijk stellen dat niemand hier verdedigd dat we toe moeten voegen aan het Nieuwe Verbond dan wat de Heilige Schrift ons openbaart aangaande het Nieuwe Verbond. De parallel die hier getekend wordt is dat er net zo een groot verschil is tussen de geopenbaarde waarheden in de Schriften van het Nieuwe Verbond en de valse doctrines van het orthodoxe Christendom van vandaag als er zijn tussen het Oude “Wet van Mozes” Verbond en het Nieuwe “Wet van Christus” Verbond, geopenbaard in Mattheus 5,6 en 7. Het orthodoxe Christendom heeft bijna twee millennia aan geschiedenis en tradities die recht tegenover de Schriften van het Nieuwe Verbond staan.

Christus vertelde ons niet de mens te vrezen (Mattheus 10:28 en Hebreen 13:6), dus worden de voorgangers in het Engels “reverend” genoemd, wat zoveel betekend als “ontzag hebben voor, vrezen, eren” en zo word de schrift getrotseerd…op meer dan één front. Christus heeft herhaaldelijk gezegd dat doden die Hij opwekte slapende waren. Paulus spreekt over de doden als over degenen die slapen in Christus, die zonder opstanding vergaan…maar het Christendom leert de onsterfelijkheid van de ziel. Christus leert ons dat elk offer “gezouten wordt met vuur” en Hij leert ons ook dat Hij “alle mensen tot zich zal trekken” Paulus leert ons dat diegenen met werken van “hout, hooi en stoppelen” zullen “beproeft worden als met vuur, dat het hout, hooi en de stoppelen verbrand zullen worden, en dat er schade geleden wordt, maar hijzelf zal behouden worden” Christus leert ons dat het Zijn wil is dat alle mensen behouden worden, dat Hij de Redder is van alle mensen, maar het meest (en dus niet exclusief) van de gelovigen.

Petrus leert ons dat God een langdurig, lijdend geduld heeft jegens ons, niet willende dat er enige verloren gaan, maar dat zij allen tot de waarheid komen…en nogmaals, Petrus verteld ons dat door de zonde van één mens, allen onder de zonde vallen, evenzo als door de gerechtigheid van Een Mens allen gerechtvaardigd worden. Want gelijk zij allen in Adam sterven, ALZO zullen zij ook in Christus allen levend gemaakt worden. (1 Korinthe 15:22)

En toch, ondanks al deze Schriften in het Nieuwe Verbond heeft het Christendom een lange geschiedenis en traditie van het onderwijzen van ongehoord wrede en onschriftuurlijke doctrines van of een permanente dood, of, het ergste van al, een letterlijke eeuwige kwelling in een letterlijke poel van vuur zonder hoop om ooit verzoend te worden door een Almachtige Liefdevolle Vader.

Wat hebben deze laatste twee doctrines gemeen ?  Ze zijn beiden gebaseert op een andere onschriftuurlijke doctrine, genaamd de doctrine van “vrije keus” of “onveroorzaakte vrije wil”

Hier hebben we de tweelingbroers, beiden geboren uit de vader van de gelovigen. Een zal het geboorterecht niet ontvangen en zal zich verbinden met de dochters van de mensen van het land. De andere zal leven in tenten op tijdelijke plaatsen, in angst voor zijn leven dat in de hand lijkt te liggen van zijn talrijker en populairdere tweelingbroer, want zijn tweelingbroer is een man van het veld of de akker (Gen. 25:27)  wat door Christus zelf de wereld wordt genoemd (Mattheus 13:38)

De uitverkorenen van Christus tonen liefde aan degenen die hen haatten. Zij hebben een liefde ontvangen die de “phileo” liefde ver overschrijdt. De uitverkorene hebben een liefde die niet afhankelijk is van een beantwoordde liefde. Het is een vleselijk onmogelijke liefde. Het is “agape” liefde. Het is de liefde van God voor de gehele mensheid.

Esau houd alleen van zijn broer als zijn broer van hem houd, want hij is de afgewezen eerstgeborene…de vele geroepen die komen in naam van Christus en die erkennen dat Christus inderdaad Christus is, maar zij verleidden velen.

Waarom zijn “de velen die geroepen zijn”, die de afgewezen tweelingbroer van de uitverkorenen zijn….waarom zijn zij afgewezen en worden zij verleidt ? Is het omdat zij zelf besloten hebben dat ze hun geboorterecht niet waardig zijn ? Heeft Esau gekozen om een man van het veld, van de wereld te zijn ? Is dat wat de Schrift ons leert over Esau, of over “velen zullen komen in Mijn (Christus) naam, en zij zullen velen verleidden”?

Wat zegt de Schrift over de afwijzing van Esau ? "Want als de kinderen nog niet geboren waren, noch iets goeds of kwaads gedaan (gekozen) hadden, opdat het voornemen Gods, dat naar de verkiezing is (voor de grondlegging der wereld), vast bleve, niet uit de ("door ons gekozen") werken, maar uit den Roepende; …. Gelijk geschreven is: Jakob heb Ik liefgehad (voor dat hij geboren was), en Ezau heb Ik gehaat (voordat hij geboren was)….. Ik zal Mij ontfermen, diens Ik Mij ontferm, en zal barmhartig zijn, dien Ik barmhartig ben. …. Zo ontfermt Hij Zich dan, diens Hij wil, en verhardt, dien Hij wil…… Of heeft de pottenbakker geen macht over het leem, om uit denzelfden klomp (de complete mensheid…iedereen die ooit in de moederschoot gevormd is) te maken, het ene vat ter ere, en het andere ter onere? (Romeinen 9: 7-21)  Dit is de enige Schriftuurlijke reden voor Esau’s afwijzing. Hij verkocht zijn geboorterecht omdat hij was afgewezen “nog niet geboren zijnde, noch ("gekozen" heeft om) goed of kwaad gedaan hebbende ..”

Hij was niet afgewezen omdat hij gekozen had zijn geboorterecht te verachtten, maar hij koos zijn geboorterecht te verachtten “opdat het voornemen Gods, dat naar de verkiezing is, vast bleve” (Romeinen 9:11). Esau’s keuze was een door God veroorzaakte keuze, opdat het voornemen Gods, dat naar de verkiezing is, vast bleve. Elke keus, door Jacob en Esau gemaakt, was een veroorzaakte keus….veroorzaakt door God, of door “de machten en boosheden  in de hemelse gewesten (Efeze 6:12) En de Schrift verteld ons door de geschiedenis van Job, en in bijvoorbeeld 1 koningen 22: 19-23 wie alles onder controle heeft…en dat is HIJ, die alles werkt, naar de raad van Zijn wil.